Incontinentie tijdens en na de zwangerschap |
|
ADVERTENTIE
Inleiding
Het vermogen om urine op te houden tot de gelegenheid zich voordoet naar het toilet te gaan, wordt continentie genoemd. Als dat vermogen ontbreekt, is er sprake van incontinentie.Sommige zwangere vrouwen verliezen urine als zij lachen, hoesten of niezen. Soms gaat het maar om een paar druppeltjes, maar soms ook om veel meer. Dit verschijnsel heet stressincontinentie. Het is heel vervelend en hinderlijk, maar volkomen normaal tijdens de zwangerschap. Het komt vooral voor tijdens de laatste maanden van de zwangerschap.
Oorzaak
Het zwangerschapshormoon (HCG) verslapt je gladde spieren. Ook de sluitspier van je blaas is een gladde spier. Doordat deze spier slapper wordt, kun je de urine minder makkelijk ophouden. Daarnaast oefenen het gewicht van de groeiende baby en de vergrote baarmoeder extra druk uit op de bekkenbodemspieren. Bekkenbodemspieren zijn de spieren die zorgen dat de urine opgehouden kan worden. De druk op de bekkenbodemspieren neemt plotseling toe als een zwangere vrouw lacht, hoest of niest. Wanneer deze druk een bepaald niveau overschrijdt, zijn de spieren niet meer in staat de urine vast te houden en lekt er wat weg. Stressincontinentie komt vaker voor in de laatste maanden van de zwangerschap. Dit komt omdat, naarmate de baby in de baarmoeder groeit, de druk op de bekkenbodemspieren toeneemt.Na de bevalling
Bij de bevalling rekken de bekkenbodemspieren uit. Het duurt een paar dagen voor ze weer hun normale lengte hebben. Daarom is incontinentie een paar dagen na de bevalling soms erger dan daarvóór. Binnen zeven tot tien dagen moet de toestand echter verbeteren.Omgaan met incontinentie
Door tijdens de zwangerschap je bekkenbodemspieren geregeld te oefenen, kan de incontinentie tot een minimum worden beperkt. Bovendien verloopt het herstel na de bevalling sneller. De verloskundige kan je vertellen hoe je deze oefeningen moet doen. Daarnaast kun je wat vaker gaan plassen, ook al voel je nog geen aandrang.Het is belangrijk dat je niet minder gaat drinken om incontinentie tegen te gaan. Dat kan schadelijk zijn voor jou en de groeiende foetus. Wacht ook niet tot de blaas overvol is voordat je gaat plassen. Stressincontinentie kan echter ook op een infectie wijzen. Praat er daarom over met je verloskundige of arts.
Urine of vruchtwater?
Het is moeilijk onderscheid te maken tussen vruchtwater en urine. Als de vliezen breken, kan het vruchtwater plotseling vrijkomen. Het kan ook langzaam weglekken als er een scheurtje in de vliezen zit. Het vocht dat vrijkomt als een zwangere vrouw hoest, niest of lacht, is meestal urine. Als je denkt dat je vruchtwater verliest, neem dan direct contact op met je verloskundige of arts Zij kan onderzoeken of je inderdaad vruchtwater verliest. Probeer in ieder geval wat vocht op te vangen in een glaasje. Dan kan de verloskundige of arts zien wat het is. Zelf kun je vaak ook wel ruiken of het vruchtwater is, vruchtwater ruikt zoet, weeïg.Geen verbetering na de bevalling
Stressincontinentie wordt meestal minder binnen zeven tot tien dagen na de bevalling. Als je ondanks geregelde bekkenbodemspieroefeningen zes weken na de bevalling nog steeds last hebt van incontinentie, moet je je arts raadplegen. Schaam je niet voor je incontinentie. Het komt veel vaker voor dan je denkt en je huisarts wordt er dus heel vaak mee geconfronteerd. Er zijn, afhankelijk van de ernst, diverse therapieën mogelijk: goed leren oefenen van de bekkenbodemspier en de sluitspier van de blaas bij een fysiotherapeut is er één van. Een andere oplossing kan soms het dragen van een pessarium zijn. Een enkele keer, als de incontinentie zo erg is dat oefenen en dergelijke niet helpt en er sprake is van een forse verzakking, kan het nodig zijn om operatief in te grijpen. De voorwand van de vagina en de blaas worden dan weer strakker gemaakt. Dit heet een voorwandplastiek. Een operatieve ingreep wordt alleen overwogen als je geen kinderwens meer hebt.Meer informatie
Campbell, S., and Monga, A. (2000), Urogynaecology, 17th ed, Gynaecology by Ten Teachers, Arnold, London.Neal, D.E. (2000), The urinary bladder, in: Russell, R.C.G., Williams, N.S. and Bulstrode, C.J.K. (eds), Bailey and Love's short practice of surgery, 23rd ed, Arnold, London.
| Bron: LSHTM | Copyright: Medic Info | Datum: 03/04/2002 |