Gemengde urine-incontinentie

Gemengde urine-incontinentie

Gemengde incontinentie is een vorm van urine-incontinentie. Gemengde incontinentie is een mengvorm van stressincontinentie en urge-incontinentie. Het is een van de meest voorkomende vormen van incontinentie bij ouderen.

Oorzaken

De oorzaken van gemengde incontinentie komen overeen met de oorzaken van stressincontinentie en de oorzaken van urge-incontinentie.

Verschijnselen

Bij gemengde incontinentie kan ongewild urineverlies optreden tijdens activiteiten (stressincontinentie) en bij plotselinge, onhoudbare aandrang om te plassen (urge-incontinentie). Een speciale vorm van gemengde urine-incontinentie is de stressgeïnduceerde urge-incontinentie. Hierbij ontstaat ten gevolge van een activiteit (waarbij wel of geen ongewild urineverlies optreedt) een onhoudbare aandrang om te plassen gevolgd door ongewild urineverlies.

Diagnose

De diagnose gemengde incontinentie wordt gesteld aan de hand van de medische voorgeschiedenis, de anamnese (vraaggesprek), een lichamelijk onderzoek en aanvullend onderzoek.

De voorgeschiedenis kan aanknopingspunten bieden bij het vaststellen van de oorzaak.

Vanuit de anamnese worden de specifieke verschijnselen duidelijk. Soms is het nodig om gedurende één of een aantal dagen een dagboekje bij te houden waarin alle gegevens met betrekking tot vochtinname, urineverlies en activiteiten worden genoteerd.

Bij het lichamelijk onderzoek zoekt de arts naar mogelijk andere oorzaken voor de incontinentie. Ook kan hij de functie van de bekkenbodemspieren testen. Tijdens het vaginaal toucher (bij mannen een rectaal toucher) zal de arts onderzoeken of er verzakkingen zijn (bij mannen of de prostaat vergroot is) en test hij de kracht van de bekkenbodemspieren door te vragen om zijn vingers met de spieren samen te knijpen. De arts kan vragen om te hoesten terwijl hij met zijn vingers wat tegendruk geeft en nagaat hoeveel urine er wordt verloren.

Aanvullend wordt de urine onderzocht om een urineweginfectie uit te sluiten. Bij twijfel kan de huisarts verwijzen naar de gynaecoloog (vrouwen) of uroloog (mannen en vrouwen). In het ziekenhuis kan dan urodynamisch onderzoek plaatsvinden waarbij de blaasfunctie (met name de opslagcapaciteit en de urinelozing) wordt beoordeeld.

Behandeling

De behandeling van gemengde incontinentie start met de klacht waar de patiënt de meeste last van heeft. Staat bijvoorbeeld de stressincontinetentie (ongewild urineverlies bij activiteiten) op de voorgrond dan vindt eerst behandeling van stressincontinentie plaats en later eventueel behandeling van urge-incontinentie.

Complicaties

Urge-incontinentie gaat vaak gepaard met gevoelens van schaamte en wordt dan ook gewoonlijk pas na lange tijd of zelfs helemaal niet gemeld. Het urineverlies verhoogt de kans op huiduitslag rondom de geslachtsorganen en de anus en op urineweginfecties. Met name ouderen met een toch al kwetsbare huid en verminderde weerstand zijn hier vatbaar voor.

Meer informatie

Bristow, S.E., & Hilton, P. (2000), Assessment and investigations for urinary incontinence. In: Baillière's best practice & research. Clinical obstetrics & gynaecology, 14(2), 227-229.

Eustice, S., Roe, B., & Paterson, J. (2002), Prompted Voiding for the Management of Urinary Incontinence in Adults (Cochrane Review), The Cochrane Library, Issue 3. Oxford: Update Software.

Glazener, C.M.A., & Lapitan, M.C. (2002), Urodynamic investigations for management of urinary incontinence in adults (Cochrane Review), The Cochrane Library, Issue 3. Oxford: Update Software.

Hay-Smith, J., Herbison, P., & Ellis, G., et al. (2002), Anticholinergic drugs versus placebo for overactive bladder syndrome in adults, Cochrane database of systematic reviews (Online: Update Software), Issue 3:CD003781.

Padubidri, V.G., & Daftary, S.N. (2000), Diseases of the urinary system. In: Shaw’s Textbook of Gynaecology, 12th Ed, Churchill, Livingstone, Londen.

Roe, B., Williams, K., & Palmer, M. (2002), Bladder training for urinary incontinence in adults (Cochrane Review). In: The Cochrane Library, Issue 3, Oxford: Update Software.

Russell, R.C.G., Williams, S., & Bulstrode, J.K. (2000), Incontinence of urine, 23rd Ed, Bailey & Love’s Short Practice of Surgery, International Students Edition, Arnold, Londen.

Steers, W.D., & Lee, K.S. (2001), Depression and incontinence, World journal of urology 19(5), 351-357.

Westney, O.L., & McGuire, E.J. (2001), Surgical procedures for the treatment of urge incontinence, Techniques in urology, 7(2), 126-132.

Standaard M46 Urine-incontinentie (2006), Nederlands Huisartsen Genootschap, Utrecht.
http://nhg.artsennet.nl/uri/?uri=AMGATE_6059_104_TICH_R180479288476750

http://nhg.artsennet.nl/uri/?uri=AMGATE_6059_104_TICH_R187781920961217
http://nhg.artsennet.nl/uri/?uri=AMGATE_6059_104_TICH_R194008593858191
http://nhg.artsennet.nl/uri/?uri=AMGATE_6059_104_TICH_R194019738972184
Sites van het Nederlands Huisartsen Genootschap (NL)

http://www.nvog-documenten.nl/
Site van de Nederlandse Vereniging voor Obstetrie en Gynaecologie.

http://www.incontinentie.net/
Site volledig gewijd aan urine-incontinentie (NL)

Bron: Medic Info

Datum: 02/11/2007