Ziekte van Ménière |
|
ADVERTENTIE
Inleiding
De ziekte van Ménière is een aandoening van het binnenoor (labyrint). De ziekte van Ménière wordt vaak ook aangeduid met andere namen, zoals endolymfatische hydrops, labyrint-vertigo, hydrops van het labyrinth; aurale vertigo en het syndroom van Ménière.
Oorzaken
De precieze oorzaken van de ziekte van Ménière zijn niet bekend. Wel is bekend dat bepaalde immuuncomplex-stoornissen, een verstoord hormonaal evenwicht, hypothyroïdie (een te langzaam werkende schildklier), het overmatig vasthouden van natrium en water in het lichaam, virale infecties en allergie kunnen bijdragen tot het ontstaan van de ziekte van Ménière.Verschijnselen
De ziekte van Ménière wordt gekenmerkt door verschijnselen als vertigo (draaiduizeligheid), misselijkheid, braken, tinnitus (oorsuizen), nystagmus (wiebel- of trilogen) en progressief gehoorverlies (doofheid) als gevolg van een zwelling van het endolymfatisch kanaal (een deel van het labyrint, binnenoor). Normaal gesproken wordt de vloeistof (lymfe) die aanwezig is in het labyrint opgenomen in de endolymfatische ruimte (een structuur in het binnenoor). Bij de ziekte van Ménière is er sprake van een overmatige productie of een gebrekkige opname van deze vloeistof, waardoor het endolymfatische kanaal volstroomt en de verschijnselen van de ziekte optreden.Diagnose
De diagnose van de ziekte van Ménière wordt gesteld aan de hand van de ziektegeschiedenis en het onderzoek van de patiënt. Daarnaast zijn stemvorktesten en audiometrisch onderzoek vereist. Tevens kan elektronystagmografie nodig zijn, een test waarbij de onwillekeurige tril- of schok- bewegingen van de oogbol worden bestudeerd. Ook kunnen voor de diagnose een CT- of MRI-scan van het hoofd van belang zijn.Behandeling
Ter behandeling van de ziekte van Ménière kunnen medicijnen worden voorgeschreven of kan een operatie nodig zijn. De medicijnen die hiervoor kunnen worden gebruikt, zijn prochloorperazine (kalmerend en braakwerend middel), cinnarizine (antihistaminicum), promethazine (antihistaminicum en braakwerend middel) en diuretica (plastabletten), zoals furosemide, amiloride en hydrochloorthiazide. De plastabletten helpen de ophoping van vocht in de endolymfatische ruimte te verminderen. Soms kan een zoutbeperkend dieet nodig zijn. In een klein aantal gevallen kan een operatieve ingreep nodig zijn. Er zijn verscheidene operatieve ingrepen om de ziekte van Ménière te behandelen, die in effectiviteit niet veel van elkaar verschillen. Eén van die methoden is decompressie en het leegmaken van de endolymfatische ruimte, om de druk van de vloeistof binnen de ruimte te verminderen. Andere methoden zijn vestibulaire neurectomie of het doorknippen van de vestibulaire zenuw, waardoor de vertigo kan verdwijnen. De nederlandse KNO-artsen zijn terughoudend in het uitvoeren van deze operaties.Prognose
Bij de meeste patiënten (75 tot 90 procent) worden de symptomen van duizeligheid na verloop van tijd minder. Bij 10 tot 20 procent ontstaat gehoorverlies. De aandoening komt eigenlijk altijd tot rust, al kan dit geruime tijd duren.Meer informatie
Informatie van de Nederlandse Vereniging voor Keel-Neus-Oorheelkunde en Heelkunde van het Hoofd-Halsgebiedwww.kno.nl
Informatie van de Nederlandse vereniging voor Slechthorenden (NVVS)
www.nvvs.nl
Baloh, R.W. (2000), “Vertigo of Peripheral Origin”, in: Canalis, R.F. and Lambert, P.R. (eds), The Ear: Comprehensive Otology, Lippincott Williams and Wilkins, Philadelphia.
Dale, B.A.B. and Kerr, A.I.G. (1988), The Ear, in: Maran, A.G.D. (ed), Logan Turner’s Diseases of the Nose, Throat and Ear, 10th ed, Butterworth Scientific Press, Britain.
Saeed, S. R. (1998), “Fortnightly Review: Diagnosis and treatment of Ménière’s disease”, The British Medical Journal, vol.316, pp.368-372.
| Bron: LSHTM | Copyright: Medic Info | Datum: 25/03/2008 | Disclaimer |