Waarom toch?

 

Op 4 januari is ons zoontje Devlin na een zwangerschap van 41 weken overleden. Op 3 januari was ik nog naar de verloskundige geweest: zijn hartje klopte toen nog. Alles was toen nog goed.

De volgende ochtend vond ik hem erg rustig, en ik verloor wat vruchtwater. Ik was toch ongerust, dus ik belde toch maar de verloskundepraktijk. Ik moest direct langskomen, belde toen mijn vriend op. Hij kwam er direct aan, de verloskundige kon het hartje niet vinden, toen met de verloskundige naar het ziekenhuis, waar geconstateerd werd dat ons zoontje was overleden.

Wat waren we verbijsterd, we konden niet geloven dat ons dat overkwam. Verdriet onbegrip en pijn. We dachten dat ze gelijk zouden ingrijpen om hem geboren te laten worden maar dat was toch niet zo. We moesten eerst maar dit verwerken,en het tot ons door laten werken, er werd een afspraak gemaakt voor de volgende ochtend om 8.15 uur, om de weeën te laten opwekken. Ik wou ook evengoed normaal bevallen. Om 9.00 uur kreeg ik een vaginale gel toegediend, de baarmoeder mond had nog maar 1 centimeter ontsluiting, dus konden ze daar niet door. We werden heel goed opgevangen, werden goed verzorgd. Veel over gepraat. Ook vroegen al heel snel over obductie. We wisten het nog niet. Om 16.00 uur kreeg ik de tweede gel toegediend, maar deze keer via de baarmoeder mond, 3 centimeter ontsluiting.

Toen kwamen de weeën goed op gang. Om 17.00 uur vroeg ik om een pijnstiller, want ik hield het niet meer, na 10 minuten werd de pijn wat minder, om ongeveer 18.00 uur werd ik naar de verloskamer gebracht, de gynaecoloog kwam mijn vliezen doorprikken, het was geen helder vruchtwater, maar bruin/geel. De verpleegkundige vroeg of ik lekker in bad wou. Nu dat wilde ik wel. Wat was dat lekker dat warme water, wat minder last van de weeën. Daarna weer terug naar de verloskamer, toen ging het snel. 0m 20.00 uur kreeg ik persweeën.en mocht ik gaan persen. Mijn vriend was erg emotioneel op dat moment. Ook mijn moeder was erbij en mijn schoonmoeder. Daar heb ik heel veel steun aan gehad. Om 21.00 uur werd ons zoontje Devlin geboren. Wat was hij mooi, zo'n mooie gave baby. Hoe is dit toch mogelijk? Waarom toch? Zijn gewicht was 3800 gram en 53cm lang. We hebben hem de hele nacht bij ons gehad. En ook nog de volgende dag. Wat een verdriet hadden we toch.

Huisarts en verloskundige kwamen een aantal keren langs. Iedereen leefde met ons mee. Achteraf vonden we het jammer dat we hem niet zelf konden wassen, en mijn vriend wilde graag zelf de navelstreng doorknippen, maar dat deed de dokter al. Er zijn nu veel vragen. We hebben ze allemaal opgeschreven en zelf heb ik al heel wat op papier gezet. Devlin hebben we laten opbaren in het uitvaartcentrum. Wat was het moeilijk. We konden hem bezoeken zoveel als wij wilden. Ook hebben wij een condoleance gedaan we wilden aan iedereen laten zien wat een mooie baby wij hadden gekregen, al leefde hij niet meer. De volgende dag was zijn begrafenis en moesten wij voor altijd afscheid nemen van Devlin. Wat een verdriet toch. En pijn.

Devlin lag in een mooi wiegje. Met al zijn knuffels en een foto van ons samen, waar wij iets moois op hadden geschreven. Totaal waren 150 mensen geweest op de condoleance en begrafenis. Ik kon maar geen afscheid nemen van ons zoontje. Mijn vriend moesten we ondersteunen. Die was er erg slecht aan toe. Over de obductie horen wij op 18 februari. Wij hopen dat ze dan een uitslag hebben.

Sandra

Bron: Sandra Vuik

Copyright: Medic Info

Datum: 10/07/2001

Disclaimer