Eetbuien

Inleiding

Iemand die eetbuien heeft, eet binnen korte tijd grote hoeveelheden voedsel. Daarbij heeft hij het gevoel dat hij geen controle heeft over wat of hoeveel hij eet. Tussen de eetbuien door kan het gedrag verschillen. Sommige mensen eten ook dan te veel, anderen juist minder en weer anderen eten normaal.

Oorzaken

De exacte oorzaak van eetbuien is nog niet bekend. De stoornis komt veel voor: ongeveer één procent van de bevolking heeft er last van, vooral jonge vrouwen. Sommigen van hen lijden aan psychische stoornissen, zoals depressie of verslaving, hebben weinig eigenwaarde of kampen met relatie- of gezinsproblemen. Soms stellen ze irreëel hoge eisen aan zichzelf.
Overgewicht komt bij mensen met deze aandoening relatief vaak voor. Behalve de eetbuienstoornis zijn er nog twee andere eetstoornissen: anorexia nervosa en boulimia nervosa.

Complicaties

De lichamelijke complicaties zijn afhankelijk van de ernst van de aandoening. Eetbuien kunnen tot overgewicht leiden, waardoor iemand een groter risico loopt op een verhoogde bloeddruk, diabetes en hart- en vaatziekten. Er kunnen stoornissen in de vochtbalans optreden. Bovendien kan iemand, door braken of gebruik van laxeermiddelen, een gebrek hebben aan stoffen die onmisbaar zijn voor het lichaam, zoals natrium en kalium. Dit is schadelijk voor de hart- en nierfunctie.
Mensen die aan eetstoornissen lijden, voelen zich hier vaak schuldig over. Deze schuldgevoelens verergeren dan de reeds bestaande psychische problemen. Ook de eventuele zwaarlijvigheid kan dit effect hebben.

Diagnose

Voor artsen is het soms moeilijk om de diagnose ‘eetbuienstoornis’ te stellen, omdat mensen niet altijd toegeven dat ze eetbuien hebben. Ook kan hun gewicht normaal zijn. Maar meestal herkent de patiënt zelf het probleem en zoekt hij advies.
De arts onderzoekt de houding van de patiënt ten opzichte van voedsel en laat hem soms een eetdagboek bijhouden. Hierdoor kan vaak een diagnose gesteld worden. Op basis van de lichamelijke en psychologische symptomen beoordeelt hij de ernst van het probleem. Meestal legt de arts het gewicht en de lengte van de patiënt vast en vindt er een lichamelijk onderzoek plaats. Ook bloedonderzoek kan nodig zijn, om een tekort aan natrium en kalium uit te sluiten.

Behandeling

Met een zelfhulpprogramma en steun van de huisarts kunnen lichte eetbuien onder controle worden gebracht. Wanneer de aandoening ernstiger is, kan er psychotherapie en/of behandeling met antidepressiva plaatsvinden. Dit zijn effectieve behandelwijzen. Een combinatie van deze twee heeft vaak meer succes dan één van beide afzonderlijk. Voor ernstige gevallen kan een verwijzing naar een specialist nodig zijn.

Meer informatie

Kortink, J., ‘Uit de ban van eetbuien’; een weg naar balans in je leven.

Becker, A. E., Grinspoon, S. K., Klibanski, A., Herzog, D. B. 1999 ‘Eating Disorders’, New England Journal of Medicine, 340: 1092-1098

Lloyd, G.G. 1999 ‘Principles of medical psychiatry’, in Davidson’s Principles and Practice of Medicine, eds C. Haslett, E.R.E. Chilvers, J.A.A. Hunter, & N.A. Boon, 18th edn, Churchill Livingstone

Waller, D. 2001 ‘Binge eating’ British Medical Journal, vol.322 pp.343.

Bron: LSHTM

Datum: 02/11/2010