Het Wolff-Parkinson-White-syndroom

Inleiding

Het Wolff-Parkinson-White syndroom is een aangeboren afwijking waarbij er een afwijkende verbinding bestaat tussen de boezems en de hartkamers. Deze extra verbinding bestaat uit een kleine spierbundel. Dit kan, onder bepaalde omstandigheden, zorgen voor hartritmestoornissen, meestal een te snelle hartslag. In zeldzame gevallen heeft de ritmestoornis een fatale afloop. Een afwijking als het Wolff-Parkinson-White syndroom wordt soms in verband gebracht met acute hartdood bij jonge sporters.

Oorzaken

In normale omstandigheden worden de boezems en de hartkamers door bindweefsel van elkaar gescheiden en lopen elektrische prikkels langs bepaalde geleidingsbanen van de boezems naar de hartkamers. Daardoor trekken de boezems en de hartkamers zich na elkaar samen. Dit zorgt ervoor dat het hart efficiënt kan pompen. Wanneer er een extra verbinding bestaat, wordt de elektrische prikkel vanuit de boezem sneller voortgeleid naar de hartkamer dan normaal. De hartkamers trekken zich dan te vroeg samen en er ontstaat een heel snelle hartslag.

Een ernstige ritmestoornis ontstaat als er zich een “cirkeltachycardie” voordoet: de stroom loopt via de extra verbinding van boezem naar kamer en daarna ook weer terug via kamer naar boezem. Het samentrekken van het hart kan dan zo inefficiënt zijn, dat er geen bloed meer wordt rondgepompt.

Verschijnselen

Bij het Wolff-Parkinson-White syndroom klopt het hart heel snel - soms wel 200 keer per minuut (normaal is dit 60 tot 100 slagen per minuut). De patiënt ervaart de versnelde hartslag als hartkloppingen. Doordat de bloedtoevoer naar de hersenen is verminderd als de hartkamers zich zo snel samentrekken, kan er sprake zijn van duizeligheid of flauwvallen.

Een cirkeltachycardie kan leiden tot plotselinge hartdood. Dit is gelukkig zeldzaam en komt slechts bij 1 op de 100 personen met Wolff-Parkinson-White syndroom voor.

Diagnose

De diagnose Wolff-Parkinson-White-syndroom wordt gesteld aan de hand van de klachten en een lichamelijk onderzoek van de patiënt. Op een hartfilmpje (ECG) is de afwijking te zien.

Behandeling

In eerste instantie worden vaak medicijnen voorgeschreven om de snelle hartslag onder controle te krijgen. Het Wolff-Parkinson-White syndroom is te genezen door middel van een zogeheten katheterablatie. Daarbij wordt een dun, flexibel buisje via een bloedvat in de lies naar het hart geleid. Vervolgens wordt de abnormale verbinding, die de oorzaak van het syndroom is, opgespoord en met behulp van warmte vernietigd.

Meer informatie

Patiëntenfolder over de behandeling van WPW-syndroom van het Leids Universitair Medisch Centrum
www.lumc.nl

Informatie van de Hartstichting
www.hartstichting.nl

(Engels) Informatie van de National Library of Medicine (USA)
www.nlm.nih.gov

Boon, N.A., Fox, K.A.A., Bloomfield, P. 1999, 'Diseases of the cardiovascular system', in: Davidson's Principles and Practice of Medicine, eds C. Haslett, E.R.E. Chilvers, J.A.A. Hunter & N.A. Boon, Harcourt Publishers Limited, London.

Camm, A.J. 1999, 'Cardiovascular disease', in: Clinical Medicine, eds P. Kumar & M. Clark, Harcourt Publishers Limited, London.

Olgin, J.E.& Zipes, D.P. 2001, 'Specific arrhythmias: Diagnosis and treatment', in: Heart Disease, eds E. Braunwald, D.P. Zipes & P. Libby, W.B.Saunders, Company, London.

Bron: LSHTM

Datum: 17/03/2008